Όταν έχω εσένα, μπορώ να ονειρεύομαι ξανά, ανοίγω μες στη θάλασσα πανιά, και πιάνω μες στα χέρια μου, τον κόσμο να τον φτιάξω.

Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

Ανοίξαμε τα φτερά μας


Μπορεί να είμαστε στην τελευταία ημέρα του  Οκτώβρη, σήμερα θα σας πω για τον Σεπτέμβριο μιας και ήταν ένας μήνας  μεγάλης αλλαγής.
Φέτος που ο Γιάννης θα έκλεινε τα 3 αποφασίσαμε ότι ήρθε η ώρα να ανοίξει τα φτερά του και να κάνει τα πρώτα βήματα μόνος τους. Μαζί ζήσαμε 3 ολόκληρα χρόνια χωρίς να φύγει καθόλου από κοντά μου. Πρωί μεσημέρι βράδυ. Τώρα όμως ήρθε  η ώρα να κάνουμε το επόμενο βήμα.
Οι πρώτες μέρες είχαν μεγάλη αγωνία γιατί κάναμε τα χαρτιά μας και περιμέναμε να δούμε αν θα μας πάρουν στην πρώτη μας επιλογή , γιατί μόνο αυτή ήθελα πιο πολύ. Τα μόρια μας πολύ λίγα και οι πιθανότητες πολύ λίγες. Η 13η ήμερα  του Σεπτέμβρη ήρθε, και τα αποτελέσματα βγήκαν και ήμασταν στην προτελευταία θέση στον συγκεκριμένο παιδικό.  Η χαρά μας πολύ μεγάλη!
Την  επόμενη μέρα γραφτήκαμε στο παιδικό και την μεθεπόμενη ήταν η πρώτη μας μέρα στο παιδικό σταθμό. Πρωινό ξύπνημα, είδαμε λίγο παιδικά, φάγαμε πρωινό  πλυθήκαμε χτενιστηκάμε και λίγο πριν φύγουμε ξεκινήσαμε τις αναμνηστικές φωτογραφίες.











ήταν τόσο ενθουσιασμένος από το πρωί που καθώς τον φωτογράφισα μου έλεγε όχι άλλο μαμά άντε σήκω πάμε στο σχολείο.

 Και η ώρα ήρθε δεν πρόλαβα να τον φιλήσω, δεν πρόλαβα να του πω καλά να περάσεις
γύρισε τη πλάτη του , μπήκε τρέχοντας στην τάξη του δεν μου έδωσε ούτε ένα φιλάκι ούτε ένα βλέμμα δεν γύρισε να με κοιτάξει. Έφυγε και εγώ έμεινα να κοιτώ ότι ήρθε η ώρα του μικρού μου να  φύγει. Άνοιξε τα φτερά του να πειράξει και σε άλλη αγκαλιά πλέον.

Η πρώτη μέρα προσαρμογής ήταν μόνο 2 ώρες και ούτε ήθελε να έρθει όταν έπρεπε να τον πάρω, την επόμενη μέρα η προσαρμογή ήταν 3 ώρες και το ίδιο πράγμα συνέβη. Δεν ήθελε να φύγει. Από την τρίτη ημέρα  όλα κύλησαν μια χαρά αφού τον πήγα κανονικά και τον πήρα όταν ήταν να φύγουν όλα τα παιδάκια.


Οι ρυθμοί μας , και ειδικά οι δικοί μου πλέον άλλαξαν. Έχουμε φυσικά το πρωινό ξύπνημα, αλλά

έχω κάποιες πρωινές ώρες μόνο δικιές μου, Να συμμαζεύω το σπίτι, με την ησυχία μου, να διαβάσω ένα αγαπημένο βιβλίο με την ησυχία μου , να μαγειρέψω να πάω για καφέ. Και γενικά να κάνω πράγματα με την ησυχία μου αυτές τις 4 ώρες που είναι ελεύθερες.

και το καλύτερο έρχεται στο σπίτι πιο ήρεμος. Του έχει φύγει αυτή η γκρίνια που είχε όλη μέρα στο σπίτι.


Ξεκινήσαμε και το κολυμβηριο ξανά και έτσι έχουμε ένα πρόγραμμα γεμάτο.  Και έτσι κοιμάται  νωρίς, γύρω στις 9 και απολαμβάνει τον ύπνο του.
 Αυτά τα ευχάριστα είχαμε  τον μήνα Σεπτέμβριο

και μιας και  έχει περάσει αρκετός καιρός  από τότε που ξεκίνησα να γράφω την ανάρτηση θα σας δείξω και άλλες φωτογραφίες σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα.



 Τουλάχιστον η χαρά του , και η λαχτάρα να συναντήσει τους φίλους του είναι μεγάλη ακόμη και ένα μίση μήνα μετά


σας χαιρετώ, καλό Σαββατοκύριακο

 Γιώτα

4 σχόλια:

  1. Μπράβο στον μικρούλη σου που προσαρμόστηκε εύκολα. Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι οι στιγμές που είναι ο μικρός στον παιδικό είναι ώρες απόλαυσης της μαμάς. Καλή σχολική χρονιά να έχετε!Καλώς σε βρήκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. φοβερος ο γιος! :)
    καλό μήνα και καλή εβδομάδα να έχουμε αγαπημένη μου φίλη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γιώτα μου, φαίνεται η χαρά του στο χαμόγελο του!
    Καλή χρονιά να έχετε και εσύ να απολαύσεις τις πρωινές ώρες "μοναξιάς"! Ξέρω πόσο σημαντικές είναι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ευχαριστώ για την επίσκεψη !

Πρόσφατες αναρτήσεις