Όταν έχω εσένα, μπορώ να ονειρεύομαι ξανά, ανοίγω μες στη θάλασσα πανιά, και πιάνω μες στα χέρια μου, τον κόσμο να τον φτιάξω.

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Μετάθεση



Ο τίτλος τα λέει όλα.

σήμερα καθώς σας έγραφα τα νέα μου , βγήκαν οι περιβόητες μεταθέσεις. επιτέλους τις περίμενα πως και πως. γιούπι γιούπι!!!!!!!

αρχές Σεπτέμβρη στην καινούργια μας πόλη. Θεσσαλλλλονίκη βρε σε λέω.

ξέρετε τι τρέξιμο έχω;;; αλλά δεν πειράζει πάμε στην πόλη που επιθυμούσαμε εδώ και καιρό.

αλλά παρόλο την μετάθεση εμείς έτσι κι αλλιώς θα πάμε στο πατρικό μας στη Χαλκιδικη να μας δούνε να τους δούμε να κάνουμε μπάνια, να δούμε φίλους φίλες συγγενείς και φυσικά στα πανηγύρια μας. αυτές τις μέρες κάνω διάφορες αγορές για εμάς,


εχτές αγόρασα δυο φορέματα. έχω να τα βάλω σε μια βάπτιση, στα γενέθλια του μικρού μας, στις γιορτές μας (εγώ και ο σύζυγος) και για το μικρο μου αγόρασα 2 σετακια



να του βάλω στα γενέθλια του και το άλλο τον 15 Αύγουστο.





αγόρασα και 3 βιβλία για να τα πάρω στην παραλία, υποψιάζομαι όμως ότι αποκλείεται να με αφήσει ο μικρός να διαβάσω,


πείτε μου αν τα έχετε διαβάσει είναι καλά? έμενα από την περίληψη μου άρεσαν.


θα καθίσουμε 3 βδομάδες και ελπίζω να κάνω αρκετά μπάνια ώστε να μαυρίσω λιγουλάκι.



έχω ετοιμασίες για τα πρώτα του γενέθλια και θέλω να είναι όλα ωραία.


πήγαμε στον παιδίατρο σήμερα κάναμε την μηνιαία επίσκεψη μας και δείτε τον....



ζήλεψε μάλλον επειδή εμείς καθόμαστε σε καρέκλες κάθε φορά που πηγαίνουμε, έτσι πήρε την καρεκλιτσα του και ένα παραμύθι και βουρ ξεκίνησε να λέει τα δικά του.

και μόλις γυρίσαμε κατευθείαν πήγε στο ψυγείο

{το ανοίγει μόνος του} και βουαλα το αγαπημένο του γιαουρτάκι







παραμονή της Αγίας Παρασκευής σήμερα και πήγαμε στην εκκλησία της γειτονιάς μας, θα ακολουθούσε περιφορά της εικόνας.

εδώ ο μικρός μαζί με την γειτονοπούλα καθώς περιμενουμε τον Πάτερ Μακάριο








και η φιλαρμονική είχε ξαποστάσει μέχρι να έρθουν οι επίσημοι.




θέλω να σας ευχηθώ καλό καλοκαίρι και όταν επιστρέψω θα έχω

πλούσιο υλικό και πιστεύω από την Θεσσαλονίκη



σας φιλώ



Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2013

ΠΕΡΠΑΤΉΣΑΜΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!!!

Είναι γεγονός.....σημειώσατε την ημερομηνία. Ακριβώς 11 μηνών

ΠΕΡΠΑΤΉΣΑΜΕ!!!!!  γιούπι!!!Περπατήσαμε!


Εδώ και ένα μήνα έκανε 2-3 βήματα μόνος του αλλά έπεφτε, πριν 2 βδομάδες έκανε 4 βήματα μόνος του αλλά μετά ήθελε το χέρι μας για να συνεχίσει ή τον καναπέ για να στηριχτεί. 


Σήμερα εκεί που έβλεπα τηλεόραση ο μικρός ήταν καθισμένος στο χαλί και έπαιζε με τα παιχνιδάκια του. Κάποια στιγμή

σηκώθηκε   πιάστηκε από τον καναπέ, και έκανε 9 ολόκληρα βήματα μόνος του, νόμιζα ότι θα έπεφτε και κατευθείαν σηκώθηκα από τον καναπέ για να τον πιάσω, τι είχε κάνει όμως ο παμπόνηρος?
πήγε στην παππουτσοθηκη πήρε τα παππουτσακια του, και ξαναγυρνά με αργά αργά βηματάκια και κάνει άλλα 9-10 βήματα και μου δίνει τα παππουτσακια του.
Τον αγκάλιασα, τον φίλησα και του είπα να το ξανακάνει για να τον τραβήξω βίντεο. 

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013

Μικρή εξόρμηση στο Ναύπλιο

Είπαμε φέτος αφού θα καθίσουμε το καλοκαίρι στην Αθήνα να γυρίσουμε τα γύρω μέρη. Επόμενος προορισμός το Ναύπλιο. Είχα ξανά παει με το σχολειό, αλλά τώρα είναι αλλιώς, να  πηγαίνεις με την οικογένεια σου. 3 μέρες καθίσαμε. Πάλι καλά δεν είχε τόση ζέστη, μέχρι 32 βαθμούς πήγε τα σαββατοκύριακο που μας πέρασε.
Επιλεξαμε το Ναύπλιο γιατί ήταν μια ώρα απόσταση. Και γιατί ήθελα να πάω στο μπούρτζι μέσα! Γνωρίζετε ότι το Ναύπλιο ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδος. Ναύπλιο νομός Αργολίδος.


Γιατί τα μικρά κατορθώματα μας φαινονται τόσο μεγάλα;


Πιστεύω αν όχι όλες, αλλά το 99% των μαμάδων όταν το μικρο τους κάνει κάτι, κατευθείαν θα πάρουν τηλέφωνο την μαμά τους, την γιαγιά τους, την κολλητή τους να τους πούνε το κατόρθωμα του μωρού τους, που αν το ακούσει μια κοπέλα ή μια γυναίκα που δεν έχει ακόμα παιδάκια , θα απορησουν
<< καλά πως κάνεις έτσι>>. Ετσι ακριβώς ήμουν και εγώ πριν μείνω έγκυος. Από τις συμμαθήτριες μου στη σειρά είμαι η τρίτη που έγινα μαμά.

Οταν η πρώτη συμμαθητρια μου, το 2009 έγινε μανούλα, τότε εμείς 23 χρονών, όταν μας έλεγε να βγούμε έλεγα << ωχ πάλι θα μας πρήξει>>

<<ΣΥΓΝΏΜΗ ΙΩΑΝΝΑ>> μας έλεγε συνεχώς <<να σήμερα έκατσε στον ποπό της, σήμερα στάθηκε, σήμερα έφαγε κρέμα,.>>
Δεν με ενδιέφερε. Όλα αυτά μόλις 4 χρόνια μετά αφότου γέννησα τον άγγελο μου, τον παράδεισο μου, έχω γίνει έτσι και χειρότερη. Από την ήμερα που γεννήθηκε, τον παρατηρώ, όταν κάνει κάτι, (να ξίνισε το μουτράκι του, ή έκανε μουσούδα, ή χαμογέλασε κατευθείαν τηλέφωνο), << μάντεψε τι έκανε σήμερα ο μικρός>> και θα σας πω ένα παράδειγμα.


Προχτές βγήκαμε βόλτα σε μια πλατεία,φυσικά παρατηρώ όλες τις μανουλες με τα καροτσάκια, αν είναι νεογέννητο το δικό της, αν είναι βρεφακι, αν είναι μεγαλύτερο σαν τον δικό μου.. έχω πάθει κόλλημα. {{φυσικά όταν βλέπω νεογέννητο, αχ η καρδιά μου φτερουγίζει. θυμάμαι τις πρώτες μέρες με τον δικό μου, που δεν ήξερα τίποτα, και ήταν ένα μικρο μικρο μωράκι,}} τέλος πάντων σήμερα παρατήρησα ένα μωράκι που ήταν 12 μηνών, ενός μηνών λιγότερο από τον δικό μου, έκανε τα πρώτα του βήματα με την βοήθεια της μητέρα του, 2-3 βήματα. Ο δικός μας 10 και κατι μηνών κάνει 6-7 βήματα μόνος του. Τα πρώτα πρώτα βηματάκια τα έκανε πριν ενα μήνα. Κατευθείαν παίρνω τηλ την κολλητή μου, << ο δικος μας κανει περισσότερα βήματα απο το άλλο μωράκι που είναι μεγαλύτερο από εμάς>> λοιπόν να με ακούσει και κάνα ξένος θα πει << πας καλά κορίτσι μου>> κι όμως δεν είναι τρελό; ένα μωράκι μεγαλύτερο να κάνει 4 βήματα λιγότερα από τον δικό μας;
Κι όμως αυτό το θεωρούμε κατόρθωμα. θα σας πω μερικά περιστατικά έτσι στα γρήγορα.


3 μηνών έπιασε πιπίλα,


4 μηνών άρχισε και στεκόταν στον ποπό του


5 μηνών στεκόταν στον ποπό του χωρίς να πέφτει,


6 στεκόταν όρθιος από το πάρκο με τα δυο χέρια,


7 στεκόταν περισσότερο χρόνο στο πάρκο, και με ένα χέρι


8 μηνών στεκόταν χωρίς χέρια, ακουμπούσε μόνο η πλάτη του πίσω στο πάρκο


Το ξέρω, αλλά όχι να παινευτω αλλά το παιδί μου είναι πανέξυπνο, πείτε μου όλες δεν το έχουμε πει αυτό?


Κάθε πρωί που ξυπνάει μόλις κατέβει από το κρεβατακι , πηγαίνει στο σαλόνι <<Περπατώντας>> και παίρνει το κομπιούτερ της τηλεόρασης και την ανοίγει, πατάει το κουμπί του υπολογιστή και τον ανοίγει, όταν ανοίξει η οθόνη κάποια στιγμή πρέπει να πατήσεις enter για να ανοίξει κανονικά η οθόνη ,

επειδή ο μικρός δεν ξέρει πιο κουμπί να πατήσει, δίνει μια μπουνιά στο πληκτρολόγιο ή μια μούντζα και ανοίγει η οθόνη. Εύκολος Τρόπος και γρήγορος. <<το enter δεν είναι μεγάλο κουμπί αλλιώς θα ήξερε να πατάει το μεγάλο κουμπί.>>

Επίσης πατάει και το κόκκινο κουμπί του κλιματιστικό και έχουμε και δροσιά. Κατι αλλο που κανει ειναι να παίρνει το κινητό μου που συνήθως είναι παρατημένο πάνω στον καναπέ και το ξεκλειδώνει.

Αν χτυπήσει το κινητό που συνήθως το έχω στη δόνηση θα έρθει περπατώντας και θα μου τραβάει το παντελόνι μου, και θα κανε <<ΟΥ ΟΥ>> λέγοντας μου ότι χτυπάει το τηλέφωνο.

Αν δεν απαντήσω αρχίζει και χτυπιέται κάτω στο πάτωμα. Παρατήρησα ότι θέλει να με βλέπει να έχω το ακουστικό στο αυτί και να λέω Ο Γιάννης ΔΕΝ ΜΠΟΡ ΕΙ ΝΑ Σας ΜΙΛΉΣΕΙ ΤΩ ΡΑ ΈΧΕΙ ΔΟΥΛΕΊΑ. νομίζω ότι καταλαβαίνει ότι λέω για αυτόν και χαίρεται και με αγκαλιάζει τα πόδια μου. 

Σας χαιρετώ 

μαμά Κουκουβάγια 




Πρόσφατες αναρτήσεις